Słyszysz? To woła mnie polny głóg,

Nie martw się: wrócę, gdy będę mógł.

Rozwiał świt ranne mgły,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...



Słyszysz? To woła mnie leśny trakt,

Może gdzieś nowych dróg znajdę ślad.

Rzeki nurt w słońcu lśni,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...

Horyzontu kres

Gaśnie pośród wzgórz.

Jeszcze dziś znajdę tam

Do przygody klucz.

Słyszysz? To woła mnie echo z gór,

Z turni wiatr strąca w dół cienie chmur.

Biały dzień już z drzwi,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...

Horyzontu kres

Gaśnie pośród wzgórz.

Jeszcze dziś znajdę tam

Do przygody klucz.

Słyszysz? To woła mnie echo z gór.

Biały dzień już u drzwi,

Więc wybacz mi -

Na mnie czas, jadę już, nie licz dni ...



Słyszysz? To woła mnie przygód świat.

Nie chcę już tracić dni ani lat,

Ale znów widzę łzy;

No, powiedz, czy

Nawet już marzyć nie wolno mi?      /bis



Powiedzcie jej, że ja ją kocham.

Powiedzcie, żeby wróciła tu.

Że szukam jej w promieniach słońca.

Że szukam jej w zapachu bzu.



W kolorach tęczy, w błękicie nieba

I w ciszy jezior, w szumie zbóż.

Ale jej nie ma, już jej nie ma,

Ale jej przy mnie nie ma już.



Ale jak z innym, z innym chłopcem

Dziewczynę moją spotkacie gdzieś - 

Możecie wszystkim mówić o tym,

Tylko nie mówcie tego mnie.



Bo ja ją chciałbym zawsze kochać.

I zawsze wierzyć w miłość jej...

Więc jak spotkacie ją z innym chłopcem - 

To o tym nigdy nie mówcie mnie.



I jej też 

Nie mówcie o mnie - 

Bo jakiż byłby to sens...

Skoro już ona

Mnie nie kocha.

Skoro już

Nie kocha mnie.