Pani Nadziejo, szarooka,

Pani cierpliwa.

Tylu Cię ludzi w noc głęboką

Do siebie wzywa.

Usłysz głos mój pośród głosów tych,

Wśród ludzi, co swój chleb

Kroją przy pustym stole.

Szarooka - dojrzyj i mnie, dojrzyj mnie.



[-instrum.-]



Dniem błękitnieje portal nieba,

Sklepiony ostro.

Dniem jeszcze bardziej Ciebie mi trzeba,

Nadziejo, siostro.

Okno swe otwieram Ci co świt.

Doczekać dnia, dnia, gdy

Chleb dla dwojga pokroję.

Szarooka - dopomóż mi, pomóż mi.

Pomóż mi, pomóż mi, pomóż mi.