Nad pustą jezdnią dojrzewa świt.

Trzepoczą słowa, trzaskają drzwi.

Autobus rusza bez wolnych miejsc.

Jest piąta rano ... jest piąta pięć.



Czarno-biały pejzaż miasta:

W górze niebo, w dole asfalt.



Zaczęty przetarg. Kto ile wart?

Tytuły gazet zbawiają świat.

W wyścigu godzin, w pogoni chwil

Pulsuje zdarzeń codzienny rytm.



Czarno-biały pejzaż miasta:

W górze niebo, w dole asfalt.



[-instrum.-]



Przechodzą ludzie przez pełnię dnia ...

Te same twarze, ta sama gra,

Te same słowa z tych samych ust

Wplątane w ostry klaksonów blues.



Czarno-biały pejzaż miasta:

W górze niebo, w dole asfalt.



A potem szybkie uściski rąk,

Rozmowy, które powietrze tną.

Autobus wraca bez pustych miejsc.

Jest siódma wieczór ... jest siódma pięć.



Czarno-biały pejzaż miasta:

W górze niebo, w dole asfalt.



[-instrum.-]



Powiedzcie jej, że ja ją kocham.

Powiedzcie, żeby wróciła tu.

Że szukam jej w promieniach słońca.

Że szukam jej w zapachu bzu.



W kolorach tęczy, w błękicie nieba

I w ciszy jezior, w szumie zbóż.

Ale jej nie ma, już jej nie ma,

Ale jej przy mnie nie ma już.



Ale jak z innym, z innym chłopcem

Dziewczynę moją spotkacie gdzieś - 

Możecie wszystkim mówić o tym,

Tylko nie mówcie tego mnie.



Bo ja ją chciałbym zawsze kochać.

I zawsze wierzyć w miłość jej...

Więc jak spotkacie ją z innym chłopcem - 

To o tym nigdy nie mówcie mnie.



I jej też 

Nie mówcie o mnie - 

Bo jakiż byłby to sens...

Skoro już ona

Mnie nie kocha.

Skoro już

Nie kocha mnie.