Powiedzcie jej, że ja ją kocham.

Powiedzcie, żeby wróciła tu.

Że szukam jej w promieniach słońca.

Że szukam jej w zapachu bzu.



W kolorach tęczy, w błękicie nieba

I w ciszy jezior, w szumie zbóż.

Ale jej nie ma, już jej nie ma,

Ale jej przy mnie nie ma już.



Ale jak z innym, z innym chłopcem

Dziewczynę moją spotkacie gdzieś - 

Możecie wszystkim mówić o tym,

Tylko nie mówcie tego mnie.



Bo ja ją chciałbym zawsze kochać.

I zawsze wierzyć w miłość jej...

Więc jak spotkacie ją z innym chłopcem - 

To o tym nigdy nie mówcie mnie.



I jej też 

Nie mówcie o mnie - 

Bo jakiż byłby to sens...

Skoro już ona

Mnie nie kocha.

Skoro już

Nie kocha mnie.



Piosenka warszawskiej ulicy

Szelmowskim uśmiechem zagląda do bram.

Piosenka warszawskiej ulicy

Od wieków ma urok ten sam.



Potrafi tak śpiewać stolicy,

Że wszystko, co żyje, zamienia się w słuch.

Piosenka warszawskiej ulicy -

Jej wierny towarzysz i druh.



Od wielu setek lat jak stoi Nowy Świat,

Jak beczka krzepnie wino u Fukiera,

Gdy rankiem przetrze świt, zasłania oczy szyb,

Do wszystkich serc jak słońca blask się wdziera.



Piosenka warszawskiej ulicy

Szelmowskim uśmiechem zagląda do bram.

Piosenka warszawskiej ulicy

Od wieków ma urok ten sam.