Powiedzcie jej, że ja ją kocham.

Powiedzcie, żeby wróciła tu.

Że szukam jej w promieniach słońca.

Że szukam jej w zapachu bzu.



W kolorach tęczy, w błękicie nieba

I w ciszy jezior, w szumie zbóż.

Ale jej nie ma, już jej nie ma,

Ale jej przy mnie nie ma już.



Ale jak z innym, z innym chłopcem

Dziewczynę moją spotkacie gdzieś - 

Możecie wszystkim mówić o tym,

Tylko nie mówcie tego mnie.



Bo ja ją chciałbym zawsze kochać.

I zawsze wierzyć w miłość jej...

Więc jak spotkacie ją z innym chłopcem - 

To o tym nigdy nie mówcie mnie.



I jej też 

Nie mówcie o mnie - 

Bo jakiż byłby to sens...

Skoro już ona

Mnie nie kocha.

Skoro już

Nie kocha mnie.



Mam tego dość!

Mam tego dość!

I znów się rozglądasz,

Uśmiechasz do kogoś -

Jesteś niemożliwa wprost!

Tak jakbym nie istniał

I nie stał tuż obok.

Przestań wodzić mnie za nos!



Mam tego dość!

Mam tego dość!

Znów siedzisz w jakiegoś

Gwiazdora wpatrzona,

Zasłuchana w jego głos.

I marzysz na pewno

O jego ramionach;

Filmu mam już także dość!





Mam tego dość!

Mam tego dość!

Dziś rzucę to wszystko

I pójdę w świat sobie,

Potem mnie o powrót proś.

Nie będę się wahał

I zaraz to zrobię;

Gorszy mnie nie spotka los.



No, nie bądź zła!

Wiem, że masz dość,

Lecz, widzisz, dziewczyno,

Wybrałaś mnie sama,

Więc humory moje znoś.

Już trudno, dziewczyno,

Wybrałaś mnie sama,

Więc humory moje znoś.



Mam tego dość!      /*5