Zielone wzgórza daleko już.
Na butach osiadł podmiejski kurz.
Dni jak zapałki gasną.
Noc chwilę trwa, coraz trudniej zasnąć.
Za myślą myśl na oślep gna.
Znowu tam, znowu tam, znowu tam.
Okruchy wspomnień jak wartki nurt:
Już kwitną sady, już pachnie miód,
Dom pochylony nisko
Pod słońcem dnia. A tu obce wszystko
I nawet wiatr inaczej gra -
Jesteś sam, jesteś sam, jesteś sam.
Próbuj sam
Przez trudne lata przejść.
Z nadzieją serce nieś,
Nie żałuj strat.
Próbuj sam
Nie patrzeć teraz wstecz.
Bierz życie jakie jest.
Przed tobą świat.
Bądź dobrej myśli, śnij lepsze sny.
Nie twoje miasto otworzy drzwi -
I nagle ponad głową
Zatańczy ptak, znajdziesz dobre słowo,
Przyjazną dłoń, zgubiony ślad -
Zaczniesz żyć, zaczniesz żyć, zaczniesz żyć.
Próbuj sam
Przez trudne lata przejść.
Z nadzieją serce nieś,
Nie żałuj strat.
Próbuj sam
Nie patrzeć teraz wstecz.
Bierz życie jakie jest.
Przed tobą świat.
Jest cisza biała - śnieg świecący w słońcu.
Cisza zielona w głębi starych parków.
Jest cisza czarna kiedy noc się nie kończy.
Cisza czerwona - w głębi ciała,
Mario, Mario, Mario ...
Jest cisza z Tobą - cały świat w źrenicach,
Cisza bez Ciebie - śpiew barwnych plam,
Jest cisza, która może być muzyką.
Cisza ta, którą Ty nie jesteś,
Mario, Mario, Mario ...
[-instrum.-]
Nie jesteś ciszą mojej ciszy:
Słyszałem kiedyś Twój krzyk przez sen.
Do dzisiaj jeszcze, jeszcze czasem słyszę
Wołanie Twoje.
Wołasz nie mnie, nie mnie, Mario ...
Wołasz nie mnie, wołasz nie mnie, Mario ...
Wołasz nie mnie, wołasz nie mnie.
Dziewczynie, którą ktoś okłamał podle,
Zawiódł nocny bar i czar ekranu -
Daruj lepszy świt niż ten, co zna już.
Nie mów, że masz piękniejsze od niej.
Miasto, które zna jak brudną plamę,
Teraz niech jak sen przy tobie zgaśnie.
Szkoła, którą dał jej ten kochany
Zniknie nagle, tak jak lęk poranny.
Daj, daj tej dziewczynie biały welon.
Kup, kup dwie obrączki szczerozłote.
Zgaś, zgaś uśmiech ludzi złych.
A potem daj, daj tej dziewczynie czyste ręce.
Idź, idź do jej matki na niedzielę.
Walcz! Walcz! Niech was nie pokona czas.
Szarość zwykłych dni jej nie porazi;
Place, które śpią jak po chorobie;
Ciemny, stary dom, bez gniazd bocianich;
Świata groźny szum co płynie z gazem.
Świecić będzie jej urody nagłość
W czarną, zimną noc, i w dzień majowy.
Tylko ty masz być jak doktór mądry:
Co dzień taki sam, co dzień nowy.
Daj, daj tej dziewczynie biały welon.
Kup, kup dwie obrączki szczerozłote.
Zgaś, zgaś uśmiech ludzi złych.
A potem daj, daj tej dziewczynie czyste ręce.
Idź, idź do jej matki na niedzielę.
Walcz! Walcz! Niech was nie pokona czas.
A potem daj, daj tej dziewczynie biały welon.
Kup, kup dwie obrączki szczerozłote.
Zgaś, zgaś uśmiech ludzi złych.
A potem daj, daj tej dziewczynie czyste ręce.
Idź, idź do jej matki na niedzielę.
Walcz! Walcz! Niech was nie pokona czas.