[-instrum.-]



Było kruche, niewielkie, było jasne, przejrzyste,

Uśmiechało się ufnie do wszystkich.

Nie groziło nikomu ... Nie wróciło do domu

Moje szczęście, naprawdę niewielkie.



Może gdzieś tam, na liściu, zbyt zmęczone, usiadło,

A wiatr z liściem je porwał znienacka.

Potem z liściem porzucił i nie umie tu wrócić

Z dalekiego, nieznanego miasta.



Może gdzieś usłyszało słowa, których nie znało.

Zapragnęło tych słów się nauczyć.

Słowa były zbyt wielkie, no, a szczęście - maleńkie;

Z ich ciężarem nie może tu wrócić.



Może, kiedy zmężnieje, zbierze siły, urośnie -

Odnajdzie mnie znowu wśród ludzi.

Moje szczęście niewielkie będzie silne i piękne -

Wielkim szczęściem do mnie powróci, powróci.



Piosenka warszawskiej ulicy

Szelmowskim uśmiechem zagląda do bram.

Piosenka warszawskiej ulicy

Od wieków ma urok ten sam.



Potrafi tak śpiewać stolicy,

Że wszystko, co żyje, zamienia się w słuch.

Piosenka warszawskiej ulicy -

Jej wierny towarzysz i druh.



Od wielu setek lat jak stoi Nowy Świat,

Jak beczka krzepnie wino u Fukiera,

Gdy rankiem przetrze świt, zasłania oczy szyb,

Do wszystkich serc jak słońca blask się wdziera.



Piosenka warszawskiej ulicy

Szelmowskim uśmiechem zagląda do bram.

Piosenka warszawskiej ulicy

Od wieków ma urok ten sam.