Na nasze wesele zajedzie kareta

Zaprzężona w białe konie,

A pierwszym drużbą będzie poeta -

Gitarę chwyci w dłonie,

By śpiewać piękne wiersze o Tobie,

Jakich ja śpiewać nie umiem.

Potem ja Ciebie wezmę na ręce,

Zaniosę tam,                                bis

Gdzie szczęścia będzie najwięcej.



Weźmiemy z sobą jedynie tom wierszy -

Niczego więcej nie chcę,

Gdy w lesie, na łące usłyszę wśród świerszczy

Twoje i moje serce.

Będziemy sami jak Adam i Ewa:

Raj odkryjemy na nowo.

Ja będę Ciebie nosił na rękach

I śpiewał, że                            bis

Na świecie jest tyle piękna.



Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie, gdy będzie świt,

Żeby się ubić błękitem chabrów,

Żeby zrozumieć błękitne sny.



Bo moje oczy są granatowe,

Bo w moich oczach jest jeszcze cień,

Który mi kiedyś dziad mój zostawił,

Gdy rozstrzelany był każdy dzień.                       /bis



Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie w rozkwicie dnia,

Żeby popatrzeć w zwierciadło nieba,

Żeby dosięgnąć błękitu dna.



Bo moja oczy są granatowe,

Bo w moich oczach jest ciemność drzew,

Którą mi kiedyś dziad  mój zostawił,

Gdy musiał nosić w plecaku gniew.                     /bis



Przyjdę do Ciebie, niebieskooka,

Przyjdę do Ciebie, w pogodny czas,

Żeby zrozumieć, że tam, wysoko,

Może być miliard zwyczajnych gwiazd.



Bo moje oczy są granatowe,

Bo w moich oczach granatów pęk,

Które mi kiedyś dziad mój zostawił,

Bym nigdy nie znał, co znaczy lęk.