Na nasze wesele zajedzie kareta

Zaprzężona w białe konie,

A pierwszym drużbą będzie poeta -

Gitarę chwyci w dłonie,

By śpiewać piękne wiersze o Tobie,

Jakich ja śpiewać nie umiem.

Potem ja Ciebie wezmę na ręce,

Zaniosę tam,                                bis

Gdzie szczęścia będzie najwięcej.



Weźmiemy z sobą jedynie tom wierszy -

Niczego więcej nie chcę,

Gdy w lesie, na łące usłyszę wśród świerszczy

Twoje i moje serce.

Będziemy sami jak Adam i Ewa:

Raj odkryjemy na nowo.

Ja będę Ciebie nosił na rękach

I śpiewał, że                            bis

Na świecie jest tyle piękna.



Przypomnij dzień,

Gdy szliśmy razem w ciszy koncert.

Przypomnij dzień,

Gdy nam naprzeciw biegło słońce.



Przypomnij czas,

Gdy się spotkały nasze dłonie.

I jeszcze raz

Na chwilę wróćmy do tych wspomnień.



Nie, zegar wstecz nie będzie szedł.

Nie wzleci w niebo martwy ptak.

Fale na próżno dzwonią w brzeg -

Widocznie musi zostać tak.



Przypomnij, jak

Nad nami gwiazdy stały widne.

Przypomnij, jak

Strząsała perły noc ze skrzydeł.



Przypomnij czas,

Który rozłączył nasze ręce

I słowem zgasł

Słowem, co nie powraca więcej.



[-murmurando-]